Υπολογιστή μου αγάπη μου

Έχω έναν υπολογιστή που τον αγόρασα πριν 4 χρόνια με P4 επάνω, μνήμη DDR1 κλπ κλπ μαραφέτια πάνω στη μητρική εκείνης της εποχής. Ξέχασα, η οθόνη είναι CRT. Πήρα και έναν καινούργιο πιο γρήγορο γιατί ο παλιός τα Vista τα πήγαινε σε slow motion και φαινόταν πως δεινοπαθούσε για να τα “τρέξει”. Μάλλον τα Vista τρέχανε τον υπολογιστή. Οπότε γύρισα στα “αγαπημένα” μου XP που και πιο σταθερά είναι και πιο ελαφριά. Από τη μέρα που τον πήρα τον καινούργιο υπολογιστή (έχει καμιά 3 μήνες), ζήτημα αν τον δούλεψα 30 φορές. Τον έχω για να ακούω μουσική και όλη μου τη δουλειά την κάνω στον παλιό. Δεν ξέρω, αλλά πείτε το παραξενιά, ιδιοτροπία, ο παλιός είναι αλλιώς που λένε Έχω ένα συναισθηματικό δέσιμο τελικά μαζί του. Πριν πάρω τον νέο σταθερό, σκέφτηκα για φορητό. Όμως φορητό υπολογιστή για να τον δουλεύω μέσα στο σπίτι μόνο, πάει πολύ. Εντάξει είναι πως βολεύει στον καθένα. Άλλοι θέλουν να κάθονται όπου θέλουν στο σπίτι τους και να έχουν και τον φορητό μαζί τους και ας μην τον χρειάζονται έξω. Εγώ πάλι επειδή μου αρέσει η αναβάθμιση και επειδή δε μου αρέσει μία καμένη μητρική να με κάνει να αλλάξω ολόκληρο υπολογιστή, αφού στους φορητούς η μητρική αν καεί κοστίζει κοντά στα 400€, προτιμώ τον σταθερό που έχει πολύ πιο φτηνά ανταλλακτικά. Μετά στους φορητούς είναι και τα σκασμένα Vista που δε μπορείς να τα βγάλεις και να βάλεις τα XP. Οπότε είμαι σταθερός σε κατηγορία υπολογιστών και σταθερός ακόμα με τον παλιό, αλλά τίμιο (έχει γράψει ώρες και ώρες ανοιχτός χωρίς να παραπονεθεί καθόλου, ενώ οι σημερινοί είναι πολύ ευαίσθητοι) υπολογιστάκο μου. Τελικά οι P4 επεξεργαστές (φτου μη ματιάσω αυτόν που έχω) βγήκαν σκυλιά. Φρόνιμα σκυλιά, όχι άτακτα. Τέλος πάντων, το κόλλημά μου ακόμα παραμένει με τον παλιό υπολογιστή, έχοντας τον καινούργιο για να κάθεται……Δεν ξέρω αλλά έχω την εντύπωση πως γενικά τα καινούργια προιόντα όλο και πιο ψεύτικα γίνονται. Θέλετε από αυτοκίνητα, ηλεκτρικές συσκευές, μοτοσυκλέτες, καρέκλες!….Έχω στο δωμάτιό μου μια τηλεόραση 15αετίας και (φτου και αυτήν να μην τη ματιάξω) αντέχει και παίζει μια χαρά και μάλιστα δουλεύει και υπερωρίες. Πήραν οι φίλοι μου, αυτές τις πλάσμα πως λέγονται πριν κανά δύο χρόνια και ο καθένας έχει και ένα παράπονο. Όχι ότι είναι σκάρτες, αλλά “γεννάνε” πιο συχνά. Είναι αυτό που έγραψα και παραπάνω. Τα κάνανε πιο ευαίσθητα τα σημερινά μαραφέτια. Σαν τους ανθρώπους που σήμερα είναι πιο ευαίσθητοι, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, που ακόμα αναρωτιέμαι αν τελικά είναι οι εξαιρέσεις ή ο κανόνας….

« Ο πιλότος τα είχε τσούξει λίγο

O Phil Collins για τους άστεγους »